CHEJLETIELE

Są to pasożyty zewnętrzne skóry spotykane u psów (Cheyletiella yasguri), kotów (Ch. blakei), królików, lisów pospolitych i ludzi. Żyją one w powierzchownej, rogowej warstwie naskórka żywicieli lub na ich włosach wywołując chorobę skóry nazwaną łupieżem wędrującym.

BIOLOGIA PASOŻYTA/ ŚRODOWISKO BYTOWANIA
Cykl rozwojowy pasożyta obejmuje stadia: jaja, larwy, nimfy 1, nimfy 2 i postaci dojrzałej, odbywa się na 1 żywicielu i wynosi 35 dni. Larwy i nimfy giną w ciągu 24 godzin poza żywicielem, natomiast dorosłe osobniki mogą przebywać w środowisku zewnętrznym przez kilkanaście do kilkudziesięciu dni. Z tego powodu tak ważne jest zwalczanie tych pasożytów nie tylko na zwierzęciu, ale również w środowisku zewnętrznym.

Chejletiele atakują najczęściej zwierzęta bardzo młode, ale także u starych psów i kotów spotykane są silne inwazje. Pasożyty umiejscawiają się zwykle w okolicach grzbietu, gdzie zwierzę nie może dostać się swoimi zębami. Głównym źródłem zarażenia są chore zwierzęta, które poprzez kontakt bezpośredni lub pośredni (legowisko, szczotki, grzebienie) zarażają zdrowe osobniki. Duża liczba zwierząt zgromadzona na małej powierzchni (np. hodowle psów czy kotów) sprzyja szerzeniu się tej choroby. Również bezobjawowi nosiciele przyczyniają się do utrwalenia choroby w środowisku. U kotów chejletieloza spotykana jest rzadziej niż u psów.

NASTĘPSTWA INWAZJI

    ■ chejletieloza

JAK ZARAŻA SIĘ CZŁOWIEK?
Człowiek nie jest naturalnym żywicielem dla chejletieli, ale może zarazić się poprzez kontakt bezpośredni z chorymi zwierzętami  lub za pośrednictwem przedmiotów, z którymi zarażone zwierzę miało kontakt (legowisko, buda, szczotki i grzebienie, transportery itp.).