BARTONELOZA PSÓW Choroba bakteryjna, wywoływana przez kilka gatunków Bartonella, jest antropozoonozą. Psy oraz lisy, obok kotów domowych, są naturalnym rezerwuarem bakterii. ŹRÓDŁO i DROGI ZAKAŻENIA W  przenoszeniu  bartoneloz  szczególną   rolę  odgrywają   krwiopijne  pasożyty  zewnętrzne. Zarażenie  psa  następuje za  pośrednictwem kleszcza  Rhipicephalus sanguineus, który  jest wektorem Bartonelli oraz przez kontakt bezpośredni z zakażonym zwierzęciem lub kontakt ze środowiskiem zanieczyszczonym przez bartonelle. OBJAWY KLINICZNE U psów  chorobę  najczęściej wywołuje  B. vinsoni, chociaż  są  one podatne także na zakażenie gatunkami:  Bartonella  henselae,  B. clarridgeiae,  B. washoenesis,  B. elizabethae,  B. Quintana. U psów zakażonych bartonellą rzadko występują objawy kliniczne choroby. Zazwyczaj przebiega ona bezobjawowo.  Jednak  w  niektórych  przypadkach  może  dojść  do rozwoju  jawnej  postaci choroby  i  wystąpienia  objawów  ze  strony  różnych  narządów (serce, wątroba, śledziona) oraz objawów  nieswoistych  (np.  gorączka),  a   nawet   dojść   do  upadku   chorego   zwierzęcia. Do najczęściej występujących objawów i  zaburzeń  należą: gorączka,  zapalenie wsierdzia, arytmia, zaburzenia układu  krążenia,  ziarniniakowe  zapalenie wątroby, ziarniniakowe  zapalenie węzłów chłonnych, trombocytopenia,  niedokrwistość, objawy  ze strony układu  nerwowego,  bóle mięśni i stawów. ZAPOBIEGANIE Najważniejsze  znaczenie  w  profilaktyce bartonelozy ma regularne zabezpieczanie (nie tylko w sezonie letnim) zwierząt przed inwazją pcheł oraz kleszczy, które są wektorami choroby.