PCHŁY

Najczęściej spotykanymi gatunkami tych małych, krwiopijnych owadów u psów i kotów są: pchła kocia (Ctenocephalides felis) oraz pchła psia (Ctenocephalides canis). Pchłę kocią stwierdza się u 80% „zapchlonych” zwierząt.

BIOLOGIA  PASOŻYTA/ ŚRODOWISKO BYTOWANIA Cykl rozwojowy pchły odbywa się poza żywicielem, w środowisku zewnętrznym. Samice składają jaja na skórze psa lub kota dopiero po nassaniu się krwi żywiciela. Jaja pcheł spadają na ziemię, a z nich wylęgają się aktywne larwy, które unikając suchych i jasnych miejsc, chronią się w szczelinach, szparach podłóg, pod roślinami, gdzie przechodzą w kolejne stadium. Larwy tworzą kokony, w których postać dorosła pozostaje tak długo, aż ruch powietrza, ciepło dadzą znać o obecności potencjalnego żywiciela. Okres rozwoju pchły trwa od kilkunastu dni do 1,5 roku.

Dorosłe pchły traktują zwierzęta nie tylko jako źródło pokarmu, lecz także jako miejsce schronienia i środek transportu. Są odporne na długotrwały brak pokarmu i niekorzystne warunki środowiskowe. W ciepłym okresie roku szybko rozmnażają się i przy udziale nie tylko bezpańskich zwierząt, ale także zwierząt nie zabezpieczonych przeciwko inwazji tych pasożytów, zasiedlają piwnice, strychy, klatki schodowe domów. Zwierzęta przebywające nawet krótki okres w zakażonym środowisku, przynoszą na sierści dużą liczbę pcheł do mieszkań. Człowiek może być nieświadomy, że w domu lub w ogrodzie znajduje się duża liczba pasożytów, które mogą stać się utrapieniem dla zwierzęcia przez cały rok.

Z tych powodów tak ważne jest:
    ■  regularne zabezpieczanie zwierząt przed inwazją pcheł nie tylko w sezonie letnim ■  walka z pasożytami w otoczeniu (np. mieszkaniu).

NASTĘPSTWA  INWAZJI

JAK  ZARAŻA SIĘ CZŁOWIEK? Wszystkie gatunki pcheł mogą atakować ludzi.