WSZY

Są to małe, wyłącznie krwiopijne owady, które pasożytują na ssakach. U psów można spotkać wesz psią (Linognathus setosus), natomiast u kotów dotychczas pasożytów tych nie stwierdzono.

BIOLOGIA PASOŻYTA/ ŚRODOWISKO BYTOWANIA
Wszy atakują najczęściej zwierzęta młode, ale także u starych i wycieńczonych psów i kotów spotykane są silne inwazje. Umiejscawiają się zwykle w okolicach, gdzie zwierzę nie może dostać się swoimi zębami (szyja, przednia część klatki piersiowej i grzbietu). Pasożyty te szybko rozmnażają się, a ich liczne ugryzienia wywołują intensywny świąd (reakcja alergiczna na ślinę wszy).

Cykl rozwojowy wszy odbywa się na 1 żywicielu. Samice składają dziennie 10 jaj (gnidy) na skórze żywiciela i mocno przylepiają je do włosów. Z jaj po 8-10 dniach wylegają się larwy, które trzykrotnie linieją i w ciągu miesiąca osiągają stadium dorosłe. Każde stadium rozwojowe wszy odżywia się krwią. Dojrzały owad żyje około 60 dni i nie przeżywa poza żywicielem dłużej niż kilka dni.

NASTĘPSTWA   INWAZJI

    ■ wszawica
    ■ riketsjozy (przenoszone przez wesz ludzką)
    ■ dur powrotny (przenoszony przez wesz ludzką)

JAK ZARAŻA SIĘ CZŁOWIEK?
Wszy nie przechodzą z psa na człowieka, ponieważ podobnie jak wszoły są wysoce wyspecjalizowane pod względem preferencji pokarmowych. Dlatego utrzymują się zazwyczaj na jednym    żywicielu   i   nie    przemieszczają   się     pomiędzy    gatunkami.   Główne   znaczenie w przenoszeniu chorób zakaźnych u ludzi ma wesz odzieżowa.